Met een oosters aandoende sfeer opent Inclination The harmony codex, het nieuwe album van Steven Wilson – de toevoeging ‘solo’ laat ik achterwege, aangezien Steven Wilson, afgezien van een laatste (?) album met Porcupine Tree, sinds 2009 en 2011 continue eigen albums uit brengt.
Gelijk wordt duidelijk dat omschrijvingen The harmony codex tekort doen. Eigenlijk is Inclination – en The harmony codex – een opsomming van alles wat Steven Wilson solo uitbracht, gecombineerd met een stem, die zuiverder, gelaagder en gloedvoller is dan ooit. Inclination heeft een electronisch karakter, maar met die direct herkenbare Steven Wilson ziel.
Als Steven Wilson in september een nieuw album uit brengt, is dat automatisch het meest welkome nieuwe album in de herfst. De nazomer loopt ten einde, de avonden worden steeds korter en .. dan zet je Steven Wilson op. Dit beklijft niet bij vol daglicht om 22.00 ’s avonds. Dit is muziek om in de schemer of het donker in weg te kruipen, te verdwijnen, onbereikbaar te zijn. Geen enkele verstorende factor van buitenaf. What life brings is gewoon Porcupine Tree, met Floydiaanse sound en Gilmouriaans gitaarwerk. Waar dus, voor de 1000ste keer, afschuwelijk weinig mis mee is.
Were you standing in the haze?
The oscillating sunset fades
In the Autumn past
Knowing it won’t last
Gone but that’s just too bad
Cos that’s what life brings
Met 3 minuut 40 is What life brings het kortste nummer op The harmony codex. Het had op het laatste (?) album van Porcupine Tree, Closure/Continuation, kunnen staan. Economies of scale en Impossible tighrope besprak ik al eerder.
Rock bottom heeft een Comfortably Numb achtige sfeer, en wordt door Ninet Tayeb’s zang hemels. Steven Wilson nam al eerder nummers met haar op, maar dit is tot nog toe het meest geslaagde en indringende. Beautiful scarecrow – de titel alleen al – heeft weer een Porcupine Tree sfeer. Donker, bijna duivels, wat macaber en ongemakkelijk en toch als een warme deken aanvoelend. Muziek waar je alweer een hele tijd naar verlangde, na alle muzikale onzin die ons – ongewild – omringt.
De electronica die we op The future bites (2020, red.) tegen kwamen, is op The harmony codex veel meer van diepte en een ziel voorzien. Een effect van zijn zij(?) stap met het uitbrengen van Closure/continuation (2022, red.) met Porcupine Tree? Het titelnummer, The harmony codex, wordt op YouTube becommentarieerd met ‘Philip Glass-isch’ en “If Hans Zimmer wrote a song for Twin peaks’, en daar kan ik mij wel in vinden. De welhaast soundtrack van bijna 10 minuten roept ook Tangerine dream in gedachten. Droomluistermuziek. ‘Did I dream you? Or are you making me dream now?’.
Time is running out is een nummer wat op Grace for drowning (2011, red.) had kunnen staan, en Steven Wilson old school is. Actual brutal facts past in hetzelfde straatje, het is het meest donker klinkende nummer op The harmony codex. Iemand becommentarieert: ‘….this one takes me back to Insurgentes (2009, red.).. It’s like a song written for that album (with a healthy dose of The incident – 2010, red.). En dat is de spijker op zijn kop.
Het slotnummer Staircase is, wat mij betreft, het onverwachte prijsnummer van The harmony codex, waarin alles opgesomd wordt van alles wat Steven Wilson solo gedaan heeft terugwerkend tot de vroegste albums van Porcupine Tree. Het zou ook niet misstaan op Hand. Cannot. Erase. (2015, red.).
The harmony codex is géén Hand. Cannot. Erase. geworden, maar een redelijk bonte mengeling van nummers en sferen, een scala van – zeer bekend klinkende – genres, en daarmee véél beter al dan, in ieder geval al, zijn vorige solo album The future bites . De ziel die we in de muziek die we van Porcupine Tree kennen, is weer gevaren in Steven Wilson.
Bij de aankondiging van The harmony codex had ik twijfels. Wéér een solo album kopen van Steven Wilson, een goed jaar ná dat magistrale laatste album van Porcupine Tree, Closure/Continuation? Viel Steven Wilson solo toch niet wat tegen, na het magistrale drieluik Grace for drowning (2011), The raven who refused to sing (2013) en vòòral Hand. Cannot. Erase. (2015) ?
Maar: ik ben toch weer om. The harmony codex pakt me toch weer bij de Steven Wilson kladden.
Nu ook weer eens die oudere albums gaan beluisteren.
Het wordt herfst, tenslotte.
Thomas Kamphuis 