De magie van een niet bemest stuk weiland.

Nog meer bloemen..

Als het zo eerste, tweede week van april is, ga ik altijd weer (ik zeg weer: het is de vraag hoe lang dit nog kan) naar mijn geliefde Zalkerveerweg in Spoolde, en dan in bijzonder de landerijen rondom de boerderij van Bertus van Weeghel.

Het is een landschap waarbij je je vér terug voelt reizen in de tijd. Naar de tijd dat dit normaal was. Niet heel opmerkelijk en “gewoon” mooi. Het is het echter wél geworden. Hoe groen en kaal de landerijen rondom ook zijn, hier heerst nog de oude tijd. De tijd van niet bemest en “arm” voedselarm land. Daar groeit en bloeit echter van alles op, juist om die reden. Ja, het is Ot en Sien, ik weet het. Maar mag de onverbeterlijke romanticus in mij blijven huizen? Bertus van Weeghel gaf mij ooit de bijnaam: de natuurman. Hij was op dat moment niet alleen mijn naam vergeten, maar het was mooier dan dat: ik had er een naam bíj gekregen. Als in de oude tijd. Ik was op gegeven moment – blijkbaar – een verschijnsel, wat geaccepteerd werd. Een natuurverschijnsel. Een landloper, zogezegd. Maar dan wel een natuurlijke. Met een bepaald recht van overpad. Het begon bij de zijdeur, waarvan ik als westerling altijd dacht dat dát de voordeur was. Het werd de deeldeur. En nu loop ik door het land. Heel voorzichtig. Ik loop door iets wat totaal onaangetast is. Een in onze tijden bijna prehistorisch landschap. Alhoewel: er lijkt een kentering ten goede zichtbaar en in gang gezet. Voorzichtig. Héél voorzichtig.

Het land werd weliswaar gemaaid, met een kleine tractor, een paar keer per jaar, maar nooit bemest. Bertus van Weeghel zag je er hooguit met de zeis. In zulk landschap gedijt de pinksterbloem. De pinksterbloem heeft een merkwaardige naam, want de bloem bloeit, ook vroeger al – (ruim) vóór, en in ieder geval mét Pasen (als de Pasen vroeg valt). Het is echter een kurkdroog voorjaar en aanvankelijk lijkt het er niet op dat we veel pinksterbloemen zullen zien. Maar dan opeens! Als nooit tevoren! Alsof de pinksterbloemen zeggen: wees zuinig op ons. Dan zie je ons ieder jaar weer terug.

De boerderij zal van eigenaar wisselen, en dan is natuurlijk de vraag hoe er met de grond omheen omgegaan wordt. Als er nieuwe eigenaren komen hoop ik ze te kunnen bewegen deze grond niet intensief te gaan bewerken, zodat de bloemenpracht, met in april pinkster- en paardenbloemen en een maand later de boterbloemen, bewaard zal blijven.

Maar dan toch: in geval dát.. het nog maar een keer – in beeld en film – vastgelegd. Verdere woorden zijn overbodig: geniet u mee? Nog beter: ga het met gezwinde pas zelf bekiek’n ..