Harke Jan en Co. – A fairer house than prose.

Harke Jan en Co. brengen een nieuw album uit, A fairer house than prose, de opvolger van The playful maziness of art. A fairer house than proze is inmiddels alweer het vierde album waarbij poëzie van beroemde 19e eeuwse schrijvers op muziek is gezet, in dit geval de Amerikaanse schrijfster Emily Dickinson (1830-1886). Dickinson werd bekend door de wijze waarop ze thema’s als natuur, dood en spiritualiteit in opvallende taal wist te vatten.

If I should die heeft gelijk dat harmonische/disharmonische wat voor mij de muziek van Harke Jan van der Meulen en zijn company kenmerkt. Het ietwat vervreemdende van de muziek wordt nog extra versterkt doordat de nummers kort klokken: ruim twee tot hooguit ruim drie minuten. Ze zijn alweer voorbij voor je er erg in hebt en je vraagt je af wat je nu net overkomen is.

Forever is composed of Nows laat Henk Hofstede horen onder vervreemdende strijkers en (bellen)percussie, overgaand in psychedelische gitaar. Door de rust de onrust, maar door die onrust altijd weer die rust – het zijn die telkens in elkaar overvloeiedne tegenstellingen die de muziek het wonderlijke, bevreemdende en hypnotiserende geven.

Now I knew I lost her brengt JP den Tex (ooit in Vitesse) ten tonele – wat past zijn stem óók goed bij deze muziek. Als een soort kind van Nick Cave en David Bowie – althans: in dit nummer – kleurt hij de stemming. De nummers zijn meer stemmingen dan songs met refreinen met kop en staart en dat is nu juist wat de muziek zo onderscheidend maakt. En: zo goed, maar dat vind ik.. De beste muziek zijn stemmingen en sfeertjes en geen songs.

A bird came down the walk wordt prachtig meerstemmig gebracht en als ochtenddauw parelt daar de piano overheen. Alweer zo’n miniatuur verzonken in een oude ziel. Soms doet het denken aan moderne middeleeuwse muziek. Knap als je die suggestie bij elkaar weet te brengen – opzet of niet..

I heard a Fly buzz heeft een heerlijk repetitief maar nergens voorspelbaar pianootje. De samenhang is prachtig alsook de samenhang met de viool.

They shut me up in Proze – de teksten wil ik nog eens beter bestuderen in zichzelf ik hoop dat ze bijgevoegd zijn in het artwork van het album wanneer deze verschijnt. Mag ik ook Michiel Nijenhuis uitlichten, als gitarist. Hoe verzin je in een nummer van nog geen twee minuten zo’n psychedelische solo?

Fame is a Bee heeft eenzelfde verfijnde klankkleur van stemmingen, sfeertjes en tegendraadse ritmes, subtiel tegen elkaar op en om elkaar heen meanderend. Harke Jan en Co. maken muziek als niemand anders. Als deze band uit het buitenland zou komen zeg je: geloof ik. Maar óók nog uit Nederland? Het ontstijgt ieder genre.

Come slowly, Eden wordt prachtig gezongen door Henk Hofstede. Piano en viool doen de rest. Het kleinste nummer van A fairer house than prose.

Hope is the Thing with Feathers is alleen al in de wijze hoe de piano gespeeld wordt zó typisch des Harke Jan en Co’s met Harke Jan als vocale verbinder. Een snuf mysterie met een ijl herfstbos wat nooit ver weg is. Lineke Lever mag u hiervoor bedanken. Luid of zacht, op zichzelf.

I dwell in Possibilty is weer zo’n mini opera. De zang wordt met ieder album nóg weer mooier. Met weer die dissonante piano als leidend motief onder de muziek. Prachtig.

My Life had stood a Loaded Gun zet moeiteloos het hoge niveau van A fairer house than prose voort.

Tell all the Truth besluit het album, wat zich in een sneltreinvaart aan je voorbij trekt. In een goed halfuur. Is dat te kort? Niet als je Harke Jan en Co. heet. In een halfuur ben je ontwaakt, of: slaap je in, in een wereld die niet van hier is, laat staan 2025.

Laat dát vooral een troost zijn. Dat zulke onnavolgbare muziek nog gemaakt wordt.

Voor wie de albumpresentatie live wil meemaken: er zijn nog kaarten voor de optredens op 11 en 12 oktober in Theater De Richel in Amsterdam. Het optreden op zaterdag 11 oktober is een avondoptreden (20.00) en voor wie dat te laat naar huis gaan wordt is er zondag 12 oktober een middagoptreden 15.30.

Zie ook: http://www.harkejan.nl