Het graf van de onbekende soldaat

Er zijn van die dagen dat ik weer eens ontstellend moe wordt van Nederland. Gisterenmiddag was zo’n moment. Het eerste schokkende nieuws is nog niet verschenen, of het volgende dient zich aan.

Eerst denk je met een artikel van de Speld te maken te hebben. Ik herhaal het hier nog maar even: “Nederland stuurt één militair naar Groenland.”

Neem u een kop koffie – of wat sterkers – en laat u zich dit op u inwerken. Uw mond valt open? Uw broek zakt af? Nee, uw broek waait zó ver weg dat hij ergens op de steppen van Kazachstan terug te vinden zal zijn? No worries. Ik deel uw pijn.

Wat voor vergaderingen zijn hier aan vooraf gegaan? Je ziet je al een heel plot á la de serie BuZa ontvouwen. En de razernij van Maarten Meinema om zoveel gekruidenier, gekonkel en kleingeestigheid. Heláás: dit is werkelijkheid. We leven in Nederland. Het mocht dus, na oneindig nachtelijk gesoebat, één militair worden. Onzichtbaarheid op zijn onzichtbaarst. Nergens aanstoot aan geven en toch zogenaamd zichtbaar zijn. “Meedoen”. Je zal die militair maar zijn. Mag die in uniform? Moet het in burger? Met een witte vlag in de hand of een piepklein Nederlands vlaggetje in de linkeronderhoek, van maximaal 5 bij 5 centimeter, omdat dat de VVD bedongen had? Je ziet zo’n man het vliegtuig uitstappen, ergens in een middernachtelijk uur, in een afgelegen ijsbaan op Groenland. We zijn er wel, maar we zijn er niet. We zijn er niet, maar we zijn er wel. Dat werk. Het smalle Nederland wat nooit durft. Nooit durft te kiezen ook. Of verkeerd kiest..

De vlek die dit veroorzaakt over heel de wereld wordt echter niet met rust gelaten. Naar goed Nederlands gebruik wordt er een dag later in gewreven. Er gaan nu twéé militairen. De tweede vast om de eerste te beschermen.

Wat mij brengt naar de volgende tenenkrommende scene. Er ontploft wat in een steeg in een grotere stad in Nederland. Een gasontploffing, denk en weet ik direct. Het gebeurt dagelijks wel ergens in Nederland en het is nooit van nationaal belang. Maar dat is buiten de tegenwoordige NOS gerekend ! Alsof het een Russische aanval betreft wordt een calamiteitenziekenhuis door het UMC Utrecht geopend. Direct gaat de NOS live full out op Nederlandse televisie en online. Het is blijkbaar van nationaal belang. Hoe, zie ik geen seconde. Het is het steeds verder dramatiseren van de dramaturgie (ook wel: verveling) die ons land teistert sinds er geen Grote Werken meer verricht of gerealiseerd worden. Soms lijkt het wel alsof met de realisatie van de Deltawerken (1986) er een groot gemis ontstaan is aan wat heroïsch. De val van de Muur en 9/11 shockeerde ons nog – daarna niets meer en het wordt almaar meer ingevuld met onzin.

Lulligheid waar men moet kiezen. Waar men kiest kiezen voor lulligheid.

Nederland anno 2026.