Ik wil u meenemen naar David Gilmour. Dat deed ik al eerder, met woorden, hoe zeer die ook tekort schoten. Nu met beeld en geluid. David Gilmour. 78. Is op tournee gegaan. Speelt, of hij het nu leuk vindt of niet, op het eind Comfortably Numb. Oneindig keren gespeeld sinds 1980. Maar dan. Brighton, 20 september 2024 om precies te zijn. Voor de zoveelste keer Comfortably Numb. Wat je krijgt te horen is echter versie 1.221 van Comfortably Numb qua gitaarsolo(‘s). Dat kunnen alleen de Zeer Groten. Het is namelijk helemaal niet van tevoren bedacht hoe hij dit nummer gaat spelen. Het lijkt ter plekke te ontstaan. Werkende weg. Zoekend, meanderend, maar los uit de pols met lenige vingers door de twee uur daarvoor die hij gespeeld heeft. Zo vaak gehoord en toch pakt ie je weer. Als een Mount Everest die beklommen wordt verbaas je je, terwijl het nummer voortschrijdt, over de nieuwe hoogte die beklommen en bereikt wordt.
Maar bereikt ie nog die top op zijn 78ste? Meer dan dat. Men is net getuige geweest van de beste solo in Comfortably Numb ooit.
Alles zit besloten in één seconde. Op 8 minuut 49 gooit hij zijn lasso om de punt van de top en maakt tegelijkertijd nog een sprong. De zaal komt los van de aarde.
Men heeft net versie 1.221 van Comfortably Numb meegemaakt. Hij kan niet anders. Hij kan het niet net zoals de vorige keer spelen, of een volgende keer.
Het verschil? Alles zit besloten in die ene magische seconde. Alles.
Thomas Kamphuis 