Het lange wachten, wat op gegeven moment overging in: levenslang, is, onverwacht, ten einde gekomen. Deze “gevangene” is vrij en ademt een lucht in die hij zo lang heeft moeten missen: Mick MacNeil heeft, na zevenentwintig jaar, nieuwe muziek uitgebracht. Zoals hij zelf zegt:
‘When I posted some of the old tour footage. I decided to create some background music to accompany them. From some of the ideas that came into my head based on my parts from original tunes. I then got so many requeats from people, requesting that I do those in that style of late night solemn piano play and went back and discovered melodies that excisted before the originals, along with others that I evolved into live versions, so different they essentially became entirely new pieces.’
Themes from glory days – prachtige albumcover overigens, alsof hij over de toetsen van een piano van steen loopt – is een album, waarbij het tweede deel gepresenteerd wordt als bonus tracks. Maar bestaan er wel zoiets als bonustracks als het op Mick MacNeil zijn toetsenstatuur aan komt?
Bound by blood is duidelijk gebaseerd op Street Fighting Years (1989) Prachtig om de piano zo geïsoleerd te horen. Oh jongens, is dit 37 jaar geleden inmiddels? The book – natuurlijk The book of brilliant things wordt hier bewerkt tot een welhaast klassieke versie. The traveller is gebaseerd op I travel (1980). Het is voor mij één van de hoogtepunten op Themes from glory days.
My land is een bewerking van This is your land (Street fighting years, 1989, red.) Hoe bepalend is het geluid van hem op Street Fighting Years geweest.. op de beste nummers van dat album liet het zien waar Simple Minds na Once upon a time (1985) heen had kúnnen gaan. Gek genoeg lijkt zijn geest nadrukkelijk aanwezig op Real life (1991) maar ik weet niet hoe Mick daar zelf over denkt? Themes from glory days is ongewild ook een hernieuwde kennismaking met dat album, Street fighting years. Dat is geen straf. Brookside, zegt Mick, kwam uit een tv-programma uit de jaren tachtig dat toegaf dat het delen van de keyboardpartij uit Life in a Day (1979) had overgenomen voor zijn herkenningsmelodie.
A long way to freedom ademt de sfeer van Mandela’s Day, maar transformeert in iets wat zo veel dieper is dan dat dat, inderdaad, je het als een geheel nieuw nummer kunt beschouwen. De toon is majestueus en rustgevend. Fortunes favour the brave heb ik eerder hier al besproken. Faction is een bewerking van Factory (1979). Het nummer wordt hier omgevormd tot een spannende 21ste eeuwse versie. Wat haalt hij véél uit zijn keyboards. Summer memories is een werkelijk prachtige bewerking van Someone somewhere in summertime (1982).
A long way to come heeft bij vlagen een Talk Talk achtige verstilling. Bijzonder fraai. Een bewerking van Come a long way (1985). Maar een geheel eigen nummer verworden. A quiet miracle is vintage Mick MacNeil. Drie seconden en je weet wat je al zesendertig jaar mist in Simple Minds. Jim Kerr kondigde hem ooit, ik was daar bij, tijdens een concert op 10 juni 1986 in Het Amsterdamse Bos in Amsterdam aan als “The quiet man. The man in the sky.” Dáár was, voor de verandering, nou eens geen woord van gelogen.. A quiet miracle is precies wat het zegt: een stil wonder wat tot ons komt. Stil gehoopt. Nooit verwacht. After it come down is een bewerking van Let it all come down (1989). Wát een geluid. Zó hoorde ik het nooit op de – toen nog – lp. Dit is een orkest, bee: kathedraal die opengetrokken wordt. Je voelt je zó ten hemel stijgen – maar laten we daar nog even meer wachten Mick. Ondertussen: kippenvel.
Beneath the waves is magistraal. Het is Mick’s bewerking van een compositie van John Giblin (bassist in Simple Minds gedurende 1985 – 1988). De diepte van de melodie, de diepte van het geluid en het orkestrale als wederom getuigen van wat, ooit het geluid van Simple Minds was. It’s a sickness is een wonderlijke anderhalve minuut van keyboards en – voor mij onverstaanbaar – achtergrondgefluister. Het heeft iets vervreemdend wat goed werkt. Pipes for Bannockburn – hoe Schots wil je het hebben? Een nieuw nummer en – andermaal – getuige van het multitalent van Mick MacNeil als bespeler van de doedelzak. Het nummer eindigt in een dromerige late namiddag toetsenescapade. The unknown piano is eigenlijk een versie van Vangelis’ Unknown Man van zijn album Spiral.
The dry river lijkt mij ook een nieuw nummer. Mag de recensent tóch nog een wens hebben? Wat nummers, in de stijl en, met nadruk, gespeeld op de keyboards van tóen, van de periode 1979-1982? Dus niet zozeer die nummers, maar “de stijl van”? Of: “gewoon” nieuwe nummers maar gespeeld op de hele range die hij moet hebben (of bestaan die oude synths niet meer?) Of loop ik hier op de zaken vooruit en is dit iets voor een toekomstig project samen met de andere O.P’s – original players – originals Derek Forbes en Brian McGee?
The dark island is een beroemd oud Schots lied van Iain MacLachlan. Andermaal wordt bewezen dat de piano de basis is voor muziek. Klein of groots gespeeld, of allebei tegelijk, dit orkest mag nog lang voortduren. Lost love is ook weer een nieuw nummer – veel te kort – meer een sfeertekening dan een een conventioneel nummer met kop en staart. Wederom komt er een rust in bovendrijven die zo prettig is om naar te luisteren. Farewell my friend is weer een geheel nieuw nummer, een ode aan een kort geleden overleden vriend. Duncan’s view is weer iets volstrekt nieuws in mijn ogen. Het ademt een serene rust uit. Een sfeer van: het gaat goed, wees gerust. Je wordt er, nou ja, rustig van. Mick zou bepaalde heren – ik noem maar geen namen – een streek moeten leveren en tijdens de laatste soundcheck vlak voordat een concert begint opeens moeten opduiken en dít nummer spelen. Gegarandeerd: hoogtepunt van de avond. En ik wil het gezicht van “die twee” wel eens zien.
Arthur’s seat, tenslotte, laat Mick onnavolgbaar horen op zijn accordeon.
Gekscherend (?) kondigde Mick dit album aan in het licht van de tijd “dat hij iemand was.” Ik mag hopen dat het gekscherend bedoeld was, maar bij twijfel alvast dit Mick: je was, bént en zál altijd niet alleen “iemand” zijn, maar, voor ontelbaren, zichtbaar en onzichtbaar, een grootheid die al hun hele leven met hen meereist en pas zal sterven tijdens hun laatste ademtocht. We worden allemaal ouder, en dat we anno 2026 nieuwe muziek van jou mogen beluisteren, vanuit een verre echo uit het verleden, een dagelijks terugkerend nummer waar je zo’n prominente (hoofd)rol in speelde geeft ons zuurstof voor de tijd die ons rest en geeft een enorme impuls aan het gevoel te leven. Wat ons ontroerde, wordt ons – gelijk aan de geur van kersenbloesem uit mijn jeugd of de smaak van een Madeleine cake uit Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust – als donderslag bij heldere hemel, anders, maar heviger dan tevoren, terug voelbaar. Die hernieuwde kennismaking is van een ontroering die niet in woorden te vangen is. Mick MacNeil heeft de tijd hervonden en deelt deze met ons.
We hopen – in kwellend geduld – op – veel – meer. Van zijn hand én samen met Derek Forbes en Brian McGee.
Thomas Kamphuis 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.