Ik schreef al eerder over deze serie, maar de vijfde episode gezien hebbende, schreeuwt mijn eerdere artikel om een vervolg.
Nee, ik ga u niet verklappen hoe deze vijfde serie verloopt, of eindigt. Het is meer, dat ik -wederom – voor de 5e keer, zo gegrepen wordt door deze serie. Die vele, zeer vele, zo niet álle series die ik de afgelopen 15 jaar zag, overstijgt. Honderden dvd series kocht ik. Allen gingen, door ruimtegebrek naar de kringloop om iemand anders er blij mee te maken. Rocco Schiavone bleef staan in de kast. Als een monument.
Hoogstens zijn evenknie Wallander raakte hetzelfde hart. Wat dat dan is? Is het het puur menselijke, wat zo fraai getoond wordt, zoals alleen Italianen dat kunnen doen? Is het de betoverende omgeving, Aosta, waar zich dit alles afspeelt. Een omgeving waar je op het ene moment zó de trein naar zou willen pakken, het andere moment zó van wil wegvluchten. De welhaast geïsoleerde omgeving, die je dicht op de gebeurtenissen en karakters houdt?
Het is daarbij altijd de vraag of een vijfde serie blijft boeien. Blijft de verrassing er aan zitten, of wordt het meer van hetzelfde. Het antwoord kan eenvoudig zijn: niet alleen blijft de serie boeien, hij wordt beter en beter. En hij begon al zo goed.
De serie begint met een moord hoog in de bergen, vlak bij de Mont Blanc. Hoe een en ander verfilmd is, is magisch. Natuurlijk zijn ze vaker verfilmd, die Alpen. Maar de serie Rocco Schiavone tilt het naar – letterlijk – een nog hoger niveau van sfeer. Ondertussen loopt en rookt Rocco Schiavone – acteur Marco Giallini, voor een deel autobiografisch in zijn spel – nog even chagrijnig en (on)verstoorbaar door dit filmische landschap. Hij rouwt nog steeds. En dat is één van de bijzonderheden van deze serie. Tussen alle rauw- en ruwheid gaan gevoelens van de individuele acteurs hand in hand. Nee, de serie bestáát door deze gevoelens. Rouw mag een voortdurend iets zijn. Is het de angst voor een afscheid van de rouw, waarmee afscheid van het afscheid wordt genomen? Mag rouw voortduren? Ja, dat mag. Alles veranderende gebeurtenissen, zeker als zij je plotseling overkomen, kunnen een levenslang litteken achterlaten. Ook in dit deel 5 wordt het, zij het wat subtieler dan in eerdere afleveringen, getoond. Rouw om de overledene in leven te houden. Ja, ik kan mij daar veel bij voorstellen. Deze gevoelens vast onderdeel laten blijven in het leven is geen zelfmedelijden. Verlies mag ook niet verloren gaan.
Natuurlijk zijn er allerlei zaken die opgelost moeten worden en die ook worden opgelost. Maar dat is niet de voornaamste kracht van deze serie. Je wordt de personages ingezogen. Dat het afleveringen zijn van 100 minuten werkt hierbij als een niet te missen voordeel. Zoals Tatort ook kon ‘ademen’ door eenzelfde langere aflevering speelduur, zo doet Rocco Schavone dat ook. Het zijn speelfilms op zich, die zich, en dat is de kracht, met eenzelfde verwondering en intensiteit laten bekijken vanaf de bank, bij je thuis.
Naast spanning is ontroering – bijvoorbeeld hoe twee mannen van elkaar houden, hoe dit in beeld wordt gebracht en hoe de omgeving hier op reageert, of hoe een oudere man toch zijn buurvrouw durft aan te spreken, als zijn leeftijd de geestelijke soepelheid van een twintigjarige verloren heeft – is de grote kracht van deze serie, die eindigt in een aflevering waarin alles samen komt en een einde van de serie daar lijkt. Dat moment laat mij achter in verwarring. In een merkwaardig gevoel van rouw en weemoed. Is dit werkelijk het einde van een serie waar ik nooit genoeg van kon en kan krijgen, door al wat ik hierboven in woorden probeer te vangen en niet in woorden te vangen is?
Dat moment is echter nog niet daar. Een zesde serie is aangekondigd. Als een extra warme, zonnige dag aan het einde van een zomerperiode. Als een extra dag onvoorziene vorst aan het eind van een vorstperiode met sneeuw. We hoeven deze film van het leven nog niet te missen en kunnen uitkijken naar een vervolg.
Viva Rocco Schiavone en diens verpersoonlijking door Marco Giallini !
Thomas Kamphuis 