Simple Minds.. hoe lang ben ik er al geen fan van? Ruim veertig jaar. Hoe onbeperkt houdbaar is het fan-zijn, is de ongemakkelijke vraag die boven komt drijven bij het verschijnen van alweer een live album. April 2024 gaf Simple Minds een concert in de Ziggo Dome, en het nu verschenen live album is daar een weergave van. Het eerste wat ongemakkelijke zit hem er in, dat de nummers, stuk voor stuk al eerder live werden uitgebracht.
Alwéér Waterfront? Alwéér Love song? Alwéér Don’t you forget about me? Waarheen, waarvoor? Getuigt het niet van een enorme creatieve armoede dat er geen enkel – geen enkel – nummer van ná 1995 opgenomen is? En wat zegt dat feitelijk, over Simple Minds nu? Iets, wat ik al “eeuwige fan” niet onvermeld en onweersproken wil en kan laten.
Jim Kerr post regelmatig wat op social media. Daar kun je van alles van vinden, of niet. Een eerste wenkbrauw die bij mij omhoog ging afgelopen tijd, was bij een bericht over de bassist Ged Grimes, die sinds 2010 bij Simple Minds zit. Hij wordt gevierd en op het paard gehesen. Prima. Niet prima als een ondertoon begint door te schemeren, dat dit slechts een kapstok is om voorgaande bassisten van Simple Minds de maat te nemen en te adresseren.
‘But touring is about so much more than minutes spent in rehearsal and performing on stage. When you are moving around the world together for months on end, seeing each other every day, often from morning to night, you want to feel you are with good people. People you can trust on every level. People who never let you down. That’s Ged!’
People who never let you down. Blijkbaar hebben de voorgaande bassisten dit, in Jim zijn ogen, wél gedaan. Maar waarom dit – anno 2025 – benoemen?
Het wordt echter nog (veel) erger. Een post verschijnt met als titel “There’s a rule in Rock ‘N’ Roll. You’re only as good as your drummer.”
Ik neem de tekst even integraal over:
“We must be shit hot then?” Charlie Burchill, Simple Minds.
Referring to himself as a “A light beam of positivity” in an article in Forbes magazine titled ‘How To Survive Touring With Superstars.’ That tells you something about the mentality of one of the many drummers who has performed over the years with Simple Minds. But as spectacularly good as he was with wooden sticks, ‘the lights went out’ between us after only one tour. And just as all working relationships are not necessarily meant to last forever, not all situations are alike either.
Our very first drummer for example was always going to be ‘in’ and with no audition necessary. The only person we knew on the planet who owned a drum kit, had we known even one other his chance would have reduced dramatically. For as wondrous as the drum kit was, none of us who started out in ‘punk bands’ could play, or sing. And he couldn’t play either. Later on, feeling a bit wan and looking slightly ‘peely wally.’ When drummer No1 called it a day, once more we brought in the ‘only other drummer’ we knew. Wrong move! Revealing soon an ambition of becoming a ‘Bigtime’ club DJ much less interested in bashing drum skins. “What the hell is it with drummers who don’t want to drum?” I enquired. “Dunno.” He shrugged, staring at the floor and making way for drummer No 3.
Much too delicate in nature for the then young and feral Simple Minds, ‘our third on the skins’ would last as long as the bloom on the cherry blossom. And so, continuing a bit more with the theme. It was in July, 1982, finding ourselves in a panic, that we came across ‘a powerhouse’ who gave Simple Minds something we were not necessarily looking for – but would become addicted to. A monstrous sounding beat played by a breathtaking showman! Problem is no one really wants a monstrous beat on EVERY song, and so over quite some time that issue would grow with no resolve.
Finally, then to the here and now. For almost the entire last decade Simple Minds have had a consistently brilliant drummer on stage. Her name, as many know, is Cherisse Osei. And all she wants to do is play drums, hard and soft, day in and day out. Hurrah to all that! Jim Kerr
In een wonderlijk proza, zonder namen te noemen maar overduidelijk de eerste drie drummers bij Simple Minds adresserend, worden deze, ruim veertig (!) jaar na dato nog even de maat genomen en beschimpt. Mel Gaynor maakte van 1982 tot 2016 – 34 jaar – deel uit van Simple Minds. Hoe en waarom hij verdween uit de band is altijd in de mist gebleven, zoals wel vaker in de mist bleef als bandleden “opeens” verdwenen. Het aparte is dat zowel Simple Minds eerste drummer – de creatieve – Brian McGee gewoon open is geweest over zijn vertrek, begin 1982. Hij kon lichamelijk het vele toeren niet aan. tja, dat kan. De eerste bassist Derek Forbes is – meer dan – open geweest over de reden van zijn vertrek in zijn biografie A Very Simple Mind.
Waar het nog aan ontbreekt is dat er nog een derde post van Jim Kerr komt waar met terugwerkende kracht alle toetsenisten worden besproken, die Simple Minds ooit verlaten hebben – vrijwillig en onvrijwillig. Het is te hopen dat Mick MacNeil dat lot anno 2025 bespaard blijft. Dat zou ook een lastige post worden, want niemand weet onderhand meer wie de toetsenist is in Simple Minds. Eén ding is zeker: op alle nummers op Live in the city of diamonds speelden in het origineel de hiervoor genoemde oud- en eerst gedienden mee. En die speelden deze nummers toch een jas beter dan de uitgave op dit huidige live album. Zonder de oer leden hadden deze nummers immers nooit bestaan. Het komt mij voor dat Simple Minds aan de ene kant cashen op nummers van lang geleden én deze live albums – net zoals diverse andere live albums de laatste jaren – om te laten horen dat ze nog steeds de oude nummers kunnen spelen met nieuwgedienden. Dat maakt het echter niet relevant en zeker niet beter dan hoe de nummers origineel uitgevoerd werden, op plaat of live. Er moet blijkbaar nogal wat onzekerheid en frustratie weggepoetst worden over de continue roep online om weer in de originele formatie op te gaan treden. Dat die roep na 35, 40 jaar nog niet verstomd is, zegt wat over de oer leden van “weleer”. Maar ja, fans kun je niet dwingen om bepaalde gedachten te hebben, of over te nemen, via online posts, zoveel jaar na dato.
Live in the city of diamonds is dus – in mijn ogen – een live album waar, gezien de songkeuze, Simple Minds tot een coverband verworden is, met de twee centrifugale “krachten” Jim Kerr en Charlie Burchill als stralend middelpunt op de stickers van de twee platen. Als je jezelf en je bandleden zó zichtbaar moet maken én je verleden op zo’n manier te kijk zet is de geest voorgoed uit Simple Minds. Het is een afscheid van iets wat van zichzelf afscheid heeft genomen en van zichzelf totaal vervreemd is.
Luister eens naar Brian McGee, Derek Forbes en Mick MacNeill en zie hoe, ook anno nu, dit drietal nog meer in het eeltlaagje van de de top van hun pink hebben, dan waar Simple Minds anno nu iedere keer zijn handen over omhoog houdt.
Thomas Kamphuis 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.