Claudia Brücken – Night mirror

Als groot fan van Propaganda – zij het indertijd een kortgeleefde omdat eigenlijk alleen A secret wish beklijfde – was ik altijd benieuwd naar een vervolg op dat album. A secret wish was echter zo’n uniek album dat je je afvraagt of het ooit geëvenaard kon worden alleen al. En, achteraf, of je het moest willen, want juist daarom is het zo goed.

Het, zeer late, in mijn ogen enig gerechtvaardigde vervolg op dat succesalbum was The heart is strange, waar dat niveau zeker gehaald werd, voorzien van een gerijpte 21e eeuwse snit. Met een heuse Sinterklaas++ cadeauverpakking met remixen van A secret wish in aantocht en de belofte aan een tweede xPropaganda album is hier dan eerst Night Mirror.

Dit jaar bracht Propaganda’s – en inmiddels xPropaganda gemunt – Claudia Brücken een soloalbum uit, Night Mirror. Night mirror begint met My life started today als een soort Propaganda light. Het nummer kabbelt net wat teveel voort en het is de gitaar die voor wat dynamiek zorgt. Dat duvelse gitaartje ontpopt zich echter op dit album als een sluipende oorwurm. Brücken moet er even in komen en het eerste glas smaakt nooit het beste. Rosebud spreekt al veel meer tot de verbeelding. Claudia bezingt haar jongere jaren maar ook de huidige tijd met klimaatverandering. Een zweem van verlangen en een gedempte, maar spannende muzikale omlijsting – het gevoel tussen een nazomerse namiddag en een naderen van de schemering – geven het een ziel. All that we ever have meandert ogenschijnlijk door zonder echte piek of dal, maar onder de tekst zit dan weer zo’n betoverend subtiel pianootje dat je toch bij de les blijft. Sound and the fury heeft dat wat vervreemdende van de Propaganda sound die je doet opveren. Subtiel keyboardwerk en een stuwende bas met een daartussen verfijnd geplaatst parelende gitaar doen je in een ouderwetse nachtclub ergens in Duitsland belanden. Misschien herkent u ze nog, rijdend in Duitsland. In dorpjes waar nog zo’n ouderwetse disco staat op de hoek van een straat, met, jawel, disco er op. Dat gevoel en dan in de nacht.

The only ones neemt gas terug waarbij Brücken zoetgevooisd Is this the start of something new zingt, voorzien van een Marlene Dietrich achtige afdronk als ze even de diepte in gaat met haar stem. Brücken’s stem kent misschien zijn eigen bereik, maar binnen dat bereik benut ze die wel ten volle – ik kan het niet helpen, maar er gaat een donkere rust van uit. Het wordt nergens te licht en de schaduw nooit te zwaar, maar altijd voelbaar. Funny the things had als een soort rustnummer op The heart is strange kunnen staan, qua sfeer. Keyboards, gitaar en bas zijn geweldig in hun omlijsting van de belevingswereld van La Brücken. We nemen er nog een goed glas wijn bij, terwijl een zweem rook zich verspreidt door de ruimte.

Sincerely nestelt zich gelijk tussen je oren. Niet door een doordenderende beat á la Propaganda, maar door wederom door de subtiele instrumentatie. Het is aangenaam kijken in de nachtspiegel van Claudia Brücken. We wachten op de nacht en in nacht verschijnen de mooiste dingen. Night mirror laat zich echter ook uitstekend overdag beluisteren, maar niet eerder dan de late namiddag, met de belofte van de avond en de nacht. Shadow dancer trekt je dat donker binnen, voortstuwend onder wat dwingender keyboards – daaronder altijd die stem in de mist van Brücken. Brücken trekt je een kleine besloten wereld binnen, die van jou en haar alleen mag zijn. To be loved is misschien het meest Propaganda achtige nummer in zijn 21ste eeuw verschijning. Het straalt een majestueuze rust uit – de omlijsting is heel subtiel gehouden met piano en fretloze bas – wederom een vlag omhoog voor de fretloze bas. Is er ooit, ongeacht welke artiest dan ook, een slecht nummer geschreven waar een fretloze bas in verschijnt? To be loved voelt als een verlangen, een verloren iets wat opstijgt op het moment dat er – wederom subtiel – die gitaarsolo door heen komt. Een nummer wat nooit mag ophouden. Het is Brückens evenknie van Ribbons of steel op The heart is strange.

Dancing shadow ‘It is always twilight’ laat ons laat in de nacht nog één keer de vloer op gaan. De krantenbezorger rijdt al voorbij in de straat, Brücken kijkt om zich heen, weg van de spiegel en ziet haar schaduw.

I dream in black and white
No colour for tonight
My shadow dancer
My shadow dancer

My shadow dancer

I see both night and day
Looking down from where I am
Fellow traveller
Got no one to answer
Got no one to answer

And it’s close to gettin’ wrong
It’s touch and go
Close to disaster
Where it’s always twilight

I dream in black and white
No colour for tonight
My shadow dancer
My shadow dancer

My shadow dancer

I see both night and day
Looking down from where I am
Fellow traveller
Got no one to answer
Got no one to answer

And it’s close to gettin’ wrong
It’s touch and go
Close to disaster
Where it’s always twilight

I dream in black and white
No colour for tonight
My shadow dancer

In my sleepy satellite
Got no one to answer
Got no one to answer

I see both night and day
Looking down from where I am
Fellow traveller
Fellow traveller

And it’s close to gettin’ wrong
It’s touch and go
Close to disaster
Where it’s always twilight
Where it’s always twilight
Always twilight

Where it’s always twilight
It’s always twilight
Always twilight
Where it’s always twilight

Night mirror ademt verlangen naar de volgende avond en nacht. Een verlangen waar ik graag in woon.