Twente – een liefde die nooit weg gaat

Bonte vliegenvanger

Twente – ik was er weer eens afgelopen weekeinde. Bij Rossum in de Marke Volthe, om precies te zijn. Wat mij opviel daar was het grote aantal bonte vliegenvangers. Soms leek het wel alsof om de 100 meter er een zat te zingen. Soms vlak bij elkaar.

Het landschap is hier rijk aan afwisseling, een open landschap. Kleinschaliger dan wel elders in Twente. Vlak tegen de Duitse grens aan. Grotendeels onaangetast.

Hier en daar een heel oud erf. Waar dan opeens wat nieuws wordt gebouwd. Gelukkig steeds meer in de oude, passende, Twentse stijl. Sfeervol. Nieuw nabij – soms – nog heel oud. Voor wie goed kijkt. Je gaat dan zó 150, 200 jaar terug in de tijd. Twente op zijn mooist.

Soms een merkwaardig allegaartje van opvolgende bouwstijlen en perioden. Een jaren 60 huis voor een veel oudere schuur. Vervolgens rechts daar van iets uit de wederopbouwperiode en daar naast weer iets helemaal nieuws in aanbouw. Gecombineerd met elkaar past het ook nog. Maar in deze combinatie zag ik het nog niet eerder. Een erf van de afgelopen eeuwen en toekomstige eeuw.

De boerderijen in dit deel van Twente hebben een geheel eigen stijl, die al naar de Duitse boerderij toe neigt met oranje pannendak en groengekleurd dakschot. De versierde boog bij wat ooit het onderschoer was, laat zien dat we hier met een chique hoeve te maken hebben van oorsprong.

De aparte stijl laat zich ook zien in de benedenwaartse open dak nok versiering. Deze is ook meer gewoon in Duitsland.

En altijd weer die gemoedelijkheid van het oosten van het land. Die ruimte. Ook om mensen welkom te heten. Waar kun je appelgebak eten zonder op een terras te hoeven gaan zitten? Hier dus. In een keukentje waar de tijd stil heeft gestaan wordt ik heen en weer geslingerd tussen het soort aanrecht wat zich in de oude Nutsschool in Den Haag bevond en de jaren 30 woonkamer van oma Jongebreur aan de Wildhoeflaan in Den Haag met zijn zwarte bakelieten lichtschakelaars. Terug geslingerd in de tijd en herinnering aan een plek inmiddels ver hier vandaan..

De weg vervolgt zich lands zandwegen, vervallen erven en 50 kleuren voorjaarsgroen.

We steken de weg over en lopen door een stuk broekbos. Aan vocht geen gebrek dit voorjaar. April zoals die ooit gewoon was. Regelmatig nat en de geur van groeiend groen. Belofte van koekoek, fluitekruid en gierzwaluw. De jas aan of nét uit.

Het laatste stuk van de wandeling lopen we langs een kanaal. Ik liep er eerder, ergens in mei of juni. De wielewaal was er te horen. Natuur op zijn mooist, en weer die bonte vliegenvangers. Hier nog meer dan aan het begin van de wandeling.

Het is zomaar lopen-zonder-jas-weer. Het is geduld hebben, maar over een paar weken nemen we vast en zeker afscheid van het koele natte voorjaar. Voor de natuur zijn maart en april een zegen na alle kurkdroge voorjaren van de afgelopen jaren.

De marke Volthe bij Rossem. Een verborgen parel in Twente. Voor wie geïnteresseerd is in de geschiedenis: er zijn twee boeken over gepubliceerd. Ze zijn te bestellen via hjaengelbertink@gmail.com

Gepubliceerd door Thomas Kamphuis

Gepassioneerd Vikingtijd, natuur en cultuur liefhebber.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: