Het is altijd later dan je denkt

Aloys Berends , die hopelijk ergens in de hemel is, dit blog gaat (weer) over jou, over ons. Maar in speciaal, die hete septemberdag in 2021 toen je mij meenam op “tournee” langs een aantal zogeheten wederopbouwboerderijen. Zoals jou gewoon, vond je een afspraak van tevoren maken met de bewoners in kwestie absoluut niet nodig. Waar jij kwam werd welkom geheten, desnoods na enig (zacht) aandringen.

Zo belanden we ook bij een wederopbouwboerderij aan de rand van Zwolle, die je mij absoluut wilde laten zien, gezien zijn bewoner en zijn wijze van leven. De boerderij, begin jaren 50 gebouwd was nog geheel ingericht volgens de inrichting van die tijd. De tijd had, kortom, stil gestaan. De bewoner bleek, na een rondgang, niet thuis. Onbewust moet ik mij van de waarde van dat moment bewust zijn geweest, want ik maakte een paar foto’s vanuit buiten naar binnen, de volstrekt authentieke jaren 50 inrichting vangende.

Maar ja. Dat mag natuurlijk niet zo maar. Een verslag van die dag verwerkte ik in een in memoriam wat zal verschijnen in het derde deel “Herinneringen aan” wat in april zal verschijnen. Toch nog eens, na vierenhalf jaar, terug getogen naar deze boerderij en zijn bewoner. Wie is deze bewoner, en wat heeft hem doen besluiten zeventig jaar na dato nog tussen het originele meubilair te blijven wonen?

Het is altijd later dan je denkt. Het is zo’n verontrustend gezegde wat maant tot actie. Het leven is niet oneindig. Sterker: versnelt zich in de tijd. Ik heb wel eens gelezen dat je hersenen naarmate je ouder wordt de werkelijke snelheid van het verstrijken van de tijd niet meer synchroon (kunnen) bijhouden. De tijd verstrijkt dus sneller dan we ons bewust zijn in ons onderbewuste. Het wordt straks dus 5 jaar geleden dat onze lange dag samen strandde op de Hasselterweg omdat je unieke Mercedes de geest gaf. Juist dat moment verlengde de dag en gaf een extra markering er aan. 5 jaar. Ik kan het nauwelijks geloven. Het lijkt nog zo dichtbij. Tegelijkertijd gebeurt er veel in 5 jaar tijd: ik had nog geeneens mijn eerste boek uitgebracht. Ergens verliezen we dus de tijd. Totdat we er aan herinnerd worden. Steeds ongenadiger.

Terug naar de boerderij. Ik nader het erf en zie verschillende busjes staan van aannemers. De bewoner blijkt – overduidelijk – verdwenen. Van binnen – maar ook van buiten – is de hele boerderij gestript en van zijn ziel beroofd. De foto’s die ik die septemberdag nam, zijn nu al historisch. Vijf jaar. Nog geen eens. Alle veranderingen in die vijf jaar. Zoals het was of – net – nog is, gevangen. De niet-vanzelfsprekendheid van alle vanzelfsprekendheid vastleggend.

Vandaag herinner ik niet alleen die dag, maar ook jou Aloys.

Konden we nog maar eens..