Marillion – Hannover, Gilde Parkbühne, 11 juli 2026

Op gegeven moment kom je in een leeftijd dat er niet veel “groten” uit je muziekjeugd overblijven. Dat geeft een bepaalde rust – je bezoekt geen tien concerten meer per jaar – maar wát er nog over is, wil je nog zo lang mogelijk meemaken. Marillion is zo’n band. De afgelopen jaren niet vergeten maar wat onzichtbaar omdat een optreden in Utrecht in oktober 2022 tegenviel. Dat lag aan de zaal, het veel te harde geluid en Steve Hogarth die niet optimaal klonk.

Inmiddels is het dan 2026 en besef je je dat Steve Hogarth afgelopen mei de 70 jaar heeft bereikt. Hoe dan ook weet je: Marillion zal geen tien jaar meer optreden, Het is nu dus wel eigenlijk nu of nooit aan het worden wil je ze nog zien “in volle glorie.” Deze volle glorie wordt deze avond geen geweld aangedaan, integendeel. Die volle glorie wordt al warm ingebed door de typisch Duitse ambiance: een sfeervol park met – voornamelijk – Duits, gemoedelijk, beleefd, voorkomend publiek. Publiek wat de ruimte geeft en de ruimte om zich heen als van nature in de gaten houdt, zodat hun omgeving ook in deze ruimte delen. Als vanzelfsprekend.

Wanneer Splintering Heart in zet, komt Hogarth het podium op met een dik jack en gelikte zonnebril. Het dikke jack oogt ogenschijnlijk wat vreemd met bijna 30 graden, maar kan ook een manier zijn om bescherming te voelen bij het aftasten van de sfeer in het publiek. Dat zit, zoals gezegd, wel goed. Wat, méér dan, goed zit, is Hogarth zelf. Hij klinkt als in zijn beste dagen en dat mag, gezien zijn 70 jaar, best wel opmerkelijk heten. Alle noten, hoe hoog ook, worden gehaald. Het zorgt er voor dat de avond één onbekommerd feest wordt.

The crow and the nightingale (van het laatste album An hour before it is dark (2022) is een volgende hoogtepunt. De hele avond laat zich beleven als een dwarsdoornede van Marillion’s oeuvre, met één uitzondering: Ribbons and lace, die als een nieuw nummer wordt aangekondigd. Marillion zit het grootste deel van afgelopen half jaar in de studio en werkt aan een nieuw album “wat niet meevalt.” Maar het krijgt steeds meer vorm en Hogarth heeft het zelfs over mogelijk een dubbelalbum.

Kan Marillion nog stuk? Natuurlijk niet. In het onderhand 45 jarig bestaan heeft men natuurlijk al zóveel nummers live gespeeld dat met gemak vier of vijf onderscheidende shows neergezet kunnen worden.

Of het nu Easter is, wat nooit verveeld, zeker als je het al jaren niet hebt gehoord, Out of this world, over iemand die het snelheidsrecord op water wilde verbreken en dit niet overleefde of het magistrale Season’s end – misschien wel het beste nummer wat Marillion zonder Fish ooit maakte – alleen al met deze keuze kan geen avond stuk.

Is er dan werkelijk geen één minpuntje? Misschien één, heel klein. De eerste toegift met nummers uit het Fish tijdperk van Clutching at straws (1987) veroorzaken gelijk kippenvel, maar bij het begin hoop ik nog steeds dat de grote man – inmiddels met pensioen – nog één keer, totaal onverwacht, zijn opwachting maakt. Hogarth zingt de nummers gloedvol, maar ze zijn overduidelijk niet “van hemzelf.” De teksten van Fish waren zó persoonlijk en van exclusief hém alleen dat de emotie niet overgebracht kan worden door welke andere zanger dan ook. Tenzij je Fish heel goed zou kunnen imiteren. Muzikáál veroorzaken de nummers uiteraard de hoogste categorie kippenvel. Onvermijdelijk. Maar dat doen veel nieuwere nummers, die onderhand ook al “op leeftijd” zijn, óók.

Het gaat serieus schemeren als het concert eindigt. “Het beste publiek van de tour tot nog toe” roept Hogarth het publiek toe. Er is geen woord van gelogen.

De tour vervolgt in het najaar met optredens in Engeland, Nederland en Frankrijk. Ga het zien, nu het nog kan. De laatste Groten komen immers “op leeftijd.”

Setlist

Dit delen: