Een nieuwe Steven Wilson. Kan ik er nog naar uitkijken? De laatste drie albums – To the bone, The future bites en The Harmony Codex hadden allemaal wel nummers die opvielen, maar mij nooit zó raakten als het illustere drietal – het duistere, soms akelige Grace for drowning, het virtuoze en ontroerende The raven who refuses to sing en het – voorlopige – magnum opus Hand. Cannot. Erase.
Toch maar The overview besteld. Je bent het aan je proghart stand verplicht. Het album bestaat uit twee Grote Stukken: Objects outlive us met een duur van 23 minuten en 17 seconden en The Overview, die 18 minuten 21 seconden klokt.
Objects outlive us begint met de falset stem van Wilson in het deel No monkey’s paw. Absoluut goedgekeurd. Een mengeling van Hand. Cannot. Erase. en wat Floydiaans. En dat is dus goed. Een lekker tegendraads pianootje. De zang van Wilson vond ik altijd al mooi, maar is door de jaren heen alleen maar nog mooier geworden. Er zit iets in The Overview wat mij gelijk al bevalt. Het is weer écht progrock geworden. Er zit weer een flow in, van begin tot eind, die je een groter geheel in trekt. Daarnaast róckt Wilson en co ook weer. Luister hoe op 8 minuut 30 de bas in zet. Zeer genietbaar. Op 11 minuten – ik moet het zo duiden omdat nummer 1 als 1 nummer wordt afgespeeld – komt ook weer zo’n stuk langs wat ook weer het beste herbergt van wat op album 2, 3 en 4 langs kwam. Subtiel, maar aanwijsbaar. (Insurgentes was Wilson zijn eerste solo album, red.) Er zit een enorme afwisseling binnen de “nummers binnen het nummer”. Wat zo lekker én kippevelgoed was aan die genoemde drie albums komt opeens weer bovendrijven. Dat is de eerste indruk, en dan zit ik nog maar op een goed kwartier “in nummer 1”. Net bij minuut 19 aangekomen komt daar zo’n fantástische overgang in de vorm van een gitaarsolo van Randy McStine. Je waant je weer even in de jaren 70 op een namiddag op een strand wat langzaam leeg loopt. Pink Floyd is er niets bij. Zálig !
Alleen al om deze overgang is The Overview geen kat in de zak. Wat een, overigens, lelijke woorden voor een Steven Wilson album, wat ik hierbij gelijk terug neem.
Het eerste stuk, Objects outlive us is dus stempel zéér ok.
Het tweede stuk van The Overview begint wat elektronischer, maar gelijk ook spannender dan het elektronische wat op de laatste drie albums geleidelijk aan zijn intrede deed. Het klinkt op de een of andere manier allemaal warmer, intrigerender, emotioneler. Kruipt meer onder je huid. Grappig is dat ik ook iets van de melodie van Roxy Music’s Mother of pearl hoor “in minuut 4” van The Overview. De sfeer blijft relaxed. Dit behoort absoluut tot het betere werk van Steven Wilson. Heeft hier toch het intermezzo met Porcupine Tree voor gezorgd, of zat het gewoon weer eens in het vat? Al met al laat een eerste luisterbeurt van The Overview zich vertalen in een dromerige trip met volop afwisseling en emotionele overgangen. Het is vanalles van wat je meent te herkennen van vroeger (Porcupine Tree, het beste werk van Steven Wilson solo) en “iets nieuws” wat onduidbaar is. De ideale zomerplaat voor 2025?
Vreselijk nadeel: The Overview is véél te kort. De droom is veel te snel voorbij.
Zuster, mag ik nog een verdoving? Ja hoor, ik zet hem gewoon nog een keer op.
Steven Wilson pákt mij weer een héél album. Ik zeg het – en echt gemeend – voor het eerst in tien jaar.
Thomas Kamphuis 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.