Woningbouw (2)

In een vorig blog schreef ik enthousiast over een wijze van bouwen welke ik in de provincie Overijssel tegen kwam. Afgelopen vrijdag liep ik door Drenthe en kwam door Beilen. Daar, aan de rand, werd ik nóg aangenamer verrast. Hier ontstaat een nieuw gehucht, het Lievingerveld.

Aan weerskanten van de weg wordt een wijk gebouwd. Álles wat VINEX is, is deze wijk dus níet. Geen woning is gelijk. Qua uiterlijk niet, qua grootte niet. Weg met de geschakelde linten van eenheidsworst, zich uitstrekkend langs lange, anonieme lanen. Hier is het feest.

Hier is de bewoner de vrije hand gelaten, voor zo ver dat kan. De uitkomst is een welhaast hippie achtig dorp, waar je van de ene verrassing in de andere valt. Avontuur, a-symmetrie en creatief denken viert hier hoogtij. Dit wil je. Dit is de toekomst. Weg van die eenheidsworst en wijken met tienduizenden gecreëerde nieuwe bewoners. Op deze schaal en op deze wijze komen bewoners, daar wij zat voorheen niet konden, terug naar waar ze opgegroeid zijn, of wordt hen die mogelijkheid weer geboden als ze kleiner willen gaan wonen maar nog wel in de buurt waar zij opgroeiden.

Mocht je hier als ‘bewoner van buitenaf’ mogen gaan wonen, ook dan lijkt me dit een gewenstere keuze om mensen van elders te huisvesten. Niet meer het meeste uit een kavel willen halen, als projectontwikkelaar, met huizen waar een gezin met 8 kinderen in kan wonen, maar dat nooit doet en een enorm ruimtebeslag blijft opeisen, maar terug naar de kleine(re) maat. Ieder huis onderscheidt zich, maar staat in verbinding met zijn omgeving. In zo’n buurt voel je verbondenheid en je niet verloren. Zo zou overal gebouwd moeten worden in gebieden waar nog genoeg ruimte is, maar die er om schreeuwen vooral niet massaal en hudjemudje volgebouwd te worden. Laat men in de stad maar de hoogte in gaan, voor het buitengebied is dit, volgens mij, de toekomst.

Het Lievingerveld is een schoolvoorbeeld hoe er gebouwd kan worden voor kleine of één persoons huishoudens. Waar, tenslotte, gebeurt dat als er gedacht wordt in ‘woningopgave’ en ‘projectontwikkeling’. ? Nederland vergrijst niet alleen, steeds meer mensen kiezen er voor, ook al van jongs af aan, alleen gaand te zijn en/of te blijven. Daar zijn geen huizen met een oppervlakte van 175 of 200 vierkante meter voor nodig. Rijk: bouw en stuur nou eens op huizen voor één en twee persoons huishoudens voor maximaal 2 of 2,5 ton. Een soort blokhut van hout, zoals hierboven, kan al genoeg zijn en gewenst. Het ruimtebeslag krijgt dan een heel andere dimensie en uitstraling. Ook door het gebruik van natuurlijke materialen. Het lijkt wel een permanent woonkamperen.

Hier en daar ontstaat op het Lievingerveld zelfs een Scandinavisch aandoende twist met houten, kleurrijke huizen. Het is ook de a-symmetrie hoe huizen gebouwd zijn, niet alleen in grootte, vorm en type. Ook in ligging.

Als men zou zeggen: “U moet verhuizen dit jaar en wel hier naar toe”, zou ik zó tekenen. Maar ja, het is de bedoeling dat dit kleinschalig blijft natuurlijk. Maar – bijvoorbeeld gemeente Zwolle, luistert u mee ? – dit is de toekomst. Wie in de stad wil blijven wonen of komen te wonen, die gaat maar de hoogte in. Wie daarbuiten zijn toekomst ziet, of in een dorp of kleinere plaats woont, en kleiner wil gaan wonen: zó zou het er uit moeten (gaan) zien. En: er is ruimte zat voor. Noord- en Zuid Holland, Utrecht hoeven niet tot de laatste vierkante meter volgebouwd te worden. Kijk ook eens naar andere provincies. Laat daarbij naast sturing op type bouw, bewoners die dit kunnen en willen vrij om te bouwen hoe het hén uit komt. De vraag is hier leidend, niet het aanbod van een projectontwikkelaar die het maximale wil verdienen aan een stuk grond waar hij vervolgens huizen van 5 ton en meer op bouwt voor mensen die het kunnen betalen maar het oppervlak niet nodig hebben. En: niet alles wat kan, moet maar ongebreideld kunnen. Met huizen met een woonoppervlak van 175 of 200 meter, waar vervolgens twee mensen in komen te wonen, red je het niet, als je 1 miljoen huizen wil bijbouwen om aan de vraag te voldoen. Die 1 miljoen moet veel scherper gespecificeerd worden. Ik steek mijn hand er voor in het vuur dat het merendeel van die gewenste 1 miljoen huizen in de eerste plaats betaalbaar en dus kleiner moeten zijn dan meer dan 90% wat nu gebouwd wordt. Meer met minder. Dat is mijn pleidooi.

Gepubliceerd door Thomas Kamphuis

Gepassioneerd Vikingtijd, natuur en cultuur liefhebber.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: