Iedere keer als Steven Wilson een nieuw album uitbrengt, denk ik: ‘Goh, is het alweer zo ver.’ Ik bedenk mij dan ook dat ik zo zelden zijn albums ná Hand. Cannot. Erase. (2015) terug beluister. Op ieder album sindsdien stonden zeker wel goede nummers, maar het greep mij nimmer meer als op het duistere Grace for drowning (2011), The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) uit 2013 en het eerder genoemde album.
Wat ik sindsdien miste was een zekere emotionaliteit in de muziek maar ook die “moody” kant. Die moody kant horen we – gelukkig – weer terug op het vooruitgesnelde nummer Requiem for a village van het gelijknamige album wat in november zal verschijnen. De albumhoes belooft in ieder geval een hoop goeds. Maar hoe zit het met de inhoud, de muziek? Requiem for a village is in ieder geval vintage Wilson met een moody begin, raadselachtig vervolg, gitaareruptie op driekwart van het nummer, druk drumwerk en – daar zit hem voor mij de spanning – in de rustiger passages en de mysterieuze zang – Wilson zingt mooier dan ooit – in het begin en aan het eind en geluiden uit de keyboards.
Achter Steven Wilson gaat natuurlijk een hele band “schuil” – het zou gerust eens de Steven Wilson band genoemd mogen worden. Waar bestaat de band anno 2026 uit? Lead Vocals, Bass Guitar, Guitar, Mellotron, Keyboards, Percussion, Piano, Oboe, Mixing Engineer, Lyre, Producer: Steven Wilson
Guitar, Background Vocals, Synthesizer, Mellotron, Co- Producer, Lyre: Randy McStine
Drums: Russell Holzman
Véél Steven Wilson dus, maar Randy McStine en zeer zeker ook de nieuwe drummer Russel Holzman mogen met nadruk genoemd worden. Ze spelen knap – kom er maar weer eens op – maar ráákt, emotioneert het mij ook? Richard Barbieri raakte mij met iedere toetsaanslag, dat weet ik – nog steeds – zeker. Ook zit ik met het knagende gevoel – omdat volgende maand óók een nieuw album van The Pineapple Thief verschijnt: kijk ik nu meer uit naar dát album – met Gavin Harrison op drums – of naar de nieuwe van Steven Wilson? U zult zeggen: je mist Porcupine Tree nog steeds. Dat klopt. Daar genees je nooit van. Maar ik mis vooral de emotionaliteit die in de muziek zat van Porcupine Tree. Ná Hand. Cannot. Erase. heeft een compleet album van Steven Wilson mij nooit meer zó geraakt. Dat kan veranderen. Dat kan.. U voelt misschien mijn punt. Mijn twijfel.
Gehakt half om half dus, dit uitgesponnen – 7 minuut 56 seconden klokkend – nummer.
Uw kritische recensent wacht eerst maar eens het album af, wat een conceptalbum zal zijn en in die zin al interessanter dan de albums na het laatste conceptalbum Hand. Cannot. Erase.
