TH3 MINDS – City Pulse Demo
Twee jaar geleden lanceerden Mick MacNeil, Derek Forbes en Brian MGee een nieuwe website die een hoop beloften inhield. Tal van interviews en chatsessies met elkaar zagen het licht, een herbewerking van Careful in career en na enige tijd, Highway 104, die een eerste hint gaven van nieuwe muziek. Hier en daar hoorde je nog iets vaag bekends, maar de belofte was er. Het duurt alleen een tijd voordat er een vervolg kwam: persoonlijke omstandigheden vertraagden het opnameproces en ondergetekende kreeg er een hard hoofd in of een en ander wel een vervolg zou krijgen.
Misschien nog wel het vitaalste teken werd gisteren gepresenteerd in de vorm van een demo van City pulse.
Opeens blijkt het – misschien wat veilige – indianenkamp opgepakt en komt er geluid vanaf de andere kant van de berg. Niet langer zit men aan de zijde waar de zon ondergaat maar aan de kant waar de zon op komt. De eerste zonnestralen van de toekomst breken door in City pulse. Een beetje plagerig lijkt het nummer eenzelfde “toer” op te gaan van eerdere herbewerkingen en herkennen we tonen van Capital city uit 1980, maar spoedig transformeert het nummer in iets daadwerkelijk totaal nieuws. Eigenlijk al vanaf het begin, als wat jaren zeventig achtig klinkende synths een aflevering van Derrick lijken in te luiden – net voordat de moord gepleegd of ontdekt wordt – die nooit gemaakt is of niet eerder verschenen.
Mick MacNeil lijkt de roerganger in dit nummer, we zien hem vrolijker dan ooit in de clip op de fiets en op het eind achter zijn hemelorgel. Brian McGee valt in en – als ik dan toch een klein punt van aandacht mag meegeven – Derek Forbes zijn bas mag wel wat prominenter naar voren komen – of Mick zijn keyboard wat kleiner (pun intended). Maar misschien werkt het op deze manier, dat Mick de muzikale dirigent is en Brian en Derek een achterliggende – en onmisbare basis – viool spelen? Hoe dan ook klinkt de muziek groots en landschap openend. Het klinkt bevrijd, fris, nieuw, opgewekt met een prettig donker randje, alles wegblazend van de mist die ons veel en veel te lang van dit illustere drietal uit zicht hebben gehouden.
En het gekke is, City pulse klinkt ogenschijnlijk eenvoudig, maar in die eenvoud opent zich een rijkheid die ik, laat ik het dan zó zeggen, na 1989 niet meer gehoord heb bij een zekere groep. Wie al decennia benieuwd is waarnaar Simple Minds zich had kunnen ontwikkelen na (of mét) Sparkle in the rain krijgt, eindelijk, de doorkijk naar de toekomst, tweeënveertig jaar later.
Ride like the wind, heren !
