Steven Wilson heeft een tweede nummer op ons losgelaten van Requiem for a village, wat over een maand verschijnt.
On chapel slope doet precies waar ik op gehoopt had, maar nooit meer verwacht: je in een mysterieuze sfeer trekken van mist en vergankelijkheid. Hoe passend in dit seizoen. Daarbij lijkt hij, gezien de begeleidende video, een eigen Halloween achtige sfeer op te roepen. Hoe passend !
Voorbij de beelden is het een nummer waarvan ik hoop dat er nog véél meer staan op Requiem .. Het begint met spoken word van David Tennant met daaronder een onbestemde gitaar die de sfeer lijkt te stemmen voor wat volgt.
Swirl in a lark’s eye
sparks alive her sweeping soul
The village is a tear
in a qail packed quilt
Fluffed and flattened farm gardens
Daistry dark hedge cross words
hardened in the moon’s stare
Standing stone
laying stone
Sleep like the people
have calsified in the shade of the steeple
Market day
and the creeking day
Wheel through the sky
delivering the yawning sun
from the bed of the day on
Splash away
their pale plate faces
If religious alive
Na een goede minuut begint het echte kippevel, niet met allerlei bombastisch gitaar of anderszins geweld maar met wat rechtstreeks uit de nalatenschap van Talk Talk lijkt op te stijgen. Denk aan: Spirit of Eden of Laughing stock. Een ogenschijnlijk heel simpel repeterend gitaarthema nestelt zich onder je huid. Dan zet Wilson in met ..
I sketch you wandering in soft veiled gold and your seated crown
Now that your vision is nightshade heavy, lay down
The smiling dead
You said it all with your rooftop tongue in our mouths
Snowed on by all the winding sheets they discard
To be reborn
.. en zien we daar nu echt de doden uit hun graf opstaan? Om herboren te worden? Lijken ze alleen maar een tijd uitgerust te hebben? Ze komen in ieder geval goed geconserveerd uit hun graf. Zó zie en hoor ik Steven Wilson graag. Mysterieus. Macaber. Een beetje .. akelig. En tóch die warmte er doorheen. De droge drums dragen bij aan de – toen – zeer experimentele post rock sound, toch wel gemunt door Talk Talk, laat jaren 80 en begin jaren 90.
I drew you rolling down bright lit tiles on chapel slope
Your newfound friends dressed as angels slide down the rope
The smiling dead
You said it all with your gutter tongue in our mouths
But anyway
Climb up the ladders of winding sheets you discard
To be reborn
De herboren zichzelf en elkaar uit hun graf halende mensen gaan naar de kerk en worden, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, ontvangen door de pastoor. En natuurlijk is het de normaalste zaak van de wereld, want wordt de gelovigen immers niet bij leven, dag in dag uit, het eeuwige leven beloofd? Het paradijs?
Ondertussen zien we Wilson ook de kerk binnen lopen. Is hij óók opgestaan of? De kerkgangers die al binnen zitten kijken, bijna gelukzalig, naar hem. Werd hij verwacht, of is het een verrassing? Of: de enige die nog ontbrak en die zij gelukkig ook zien binnenkomen. Zijn het zijn fans die met algehele toestemming zijn nieuwste beweging verwelkomen? U zegt het maar .. In ieder geval blijkt het zijn bruiloft te zijn en de pastoor spreekt hen toe, met nog kluwen mos in zijn haar en baard. Ook hij is – voor de gelegenheid ? – opgestaan. De spanning wordt nog verder opgevoerd met zeer Talk Talkesque beeldvorming (kijk naar Life’s what you make it). Mieren kruipen over het gezicht van een van de aanwezigen, een kikker kruipt uit de mond van een ander. Mieren kruipen over een afgevallen appel en eten er van.
Een koor zet aan en het mysterie komt tot een hoogtepunt, zowel muzikaal met aanzwellende toetsen en een declamerende kerkzang, maar dan wel een heel andere zang dan u en ik in de kerk zouden horen. Dwingend, repeterend. Is de dood niet te ontsnappen, ja dat wisten we. Maar kunnen deze mensen vervolgens niet aan het steeds terugkerende leven ontsnappen? Je kunt er flink je fantasie op loslaten, en dat is toch een behoorlijke tijd geleden dat ik dat gevoel bij muziek van Wilson had.
(Ooh, ah, ah, ooh, ah)
You’ll stay with us, as stones evermore
You’ll stay with us, as stones evermore
You’ll stay with us, as stones evermore
You’ll stay with us, as stones evermore
You’ll stay with us, as stones evermore
De kerkgangers lopen weer naar buiten, de mieren eten de appel steeds verder op, de muziek wordt nog akeliger, een man wordt, gelukzalig, in pyama gekleed, door de anderen de kerk uit begeleid. Op weg naar de begraafplaats. Hij neemt afscheid van wat zijn vrouw lijkt, in valt in een graf. Verwarring alom, want keken we nu naar een bruiloft of naar een uitvaart? Wilson kijkt ernstig met zijn bruid. De kerkgangers lopen weer ieder op zich terug naar hun graf en laten zich er in vallen.
David Tennant doet ze uitgeleide:
We need to sweep closer
to each teacup of flask
Observing more detail
the cast of our mask
Here they all come in parade
village faith
You see much better
if you climb on that gate
Steven Wilson heeft het mysterie en de onberekenbaarheid weer omarmd.
